REALMADRYT.NET :: miejsce dla każdego madridisty

Zinedine Zidane

• A
• A
• A

Geniusz, maestro, magik... te i wiele innych słów opisują jednego piłkarza. Piłkarza, który zdobył wszystko co zdobyć w piłce nożnej można. Jego wspaniałe zagrania wstrzymywały Ziemię, bramki przechodziły do historii futbolu, a jego osiemnastoletnia kariera zapisała się na stałe w pamięci piłkarskich kibiców.

Zinedine Yazid Zidane – Dziecko z Castellane

Historia tego niesamowitego piłkarza rozpoczyna się 23 czerwca 1972 roku. Wtedy to, w Marsylii, na świat przychodzi przyszła gwiazda światowych boisk – Zinedine Yazid Zidane. Syn algierskiego imigranta - Smaila, który prawie 20 lat wcześniej przyjechał do Paryża, by po kilku kolejnych zamieszkać w Marsylii, gdzie poznaje swoją przyszłą żonę, również imigrantkę, Malikę. Zinedine jest najmłodszym dzieckiem państwa Zidane. Ma 3 braci: Madjida, Farida, Nordine'a oraz siostrę Lilę. Rodzina mieszka w dzielnicy Castellane, która z biegiem lat, zaczęła przypominać getto. Właśnie tam, wśród innych dzieci, Zizou stawiał pierwsze piłkarskie kroki.

Zidane nie był dobrym uczniem, po zakończonych lekcjach szybko wracał ze szkoły by grać w piłkę nożną, która była całym jego życiem. Wyróżnia się na tle rówieśników, a także dorosłych już graczy w czasie rozgrywek w college'u. Niedziele spędza na Stade Velodrome miejscowego Olympique Marsylia. Idolem Francuza staje się Enzo Francescoli grający w Marsylii w sezonie 1989/90, gdy młody Zidane rozpoczyna karierę w dorosłym futbolu w barwach Cannes.

Pierwsze piłkarskie kroki

Nim to jednak nastąpiło, w wieku 9 lat, Zinedine zapisuje się do lokalnego klubu AS Foresta. Gra tam przez rok i przenosi się do US Saint-Henri z sąsiedniej dzielnicy. Tak jak w poprzednim klubie pokazuje, że ma większe umiejętności niż inni zawodnicy. Po kolejnym roku Zidane jest już piłkarzem Sport Olympique Septemes-les-Vallons, klubu z przedmieść miasta, w którym będzie grał przez następne 4 lata. Trenerzy wspominają go jako nieśmiałego chłopaka, który dopiero na boisku pokazywał swą prawdziwą twarz i potrafił wzbudzić respekt. Koledzy z drużyny są pod wrażeniem jego umiejętności, którymi przewyższa ich wszystkich. Kelly Adrouiamine uważa jednak, że Nordine Zidane posiadał jeszcze większy talent.

AS Cannes – początek zawodowej kariery

Pod koniec 1986 roku Zinedine bierze udział w eliminacjach w Aix-en-Provence do turnieju, który ma się odbyć wiosną 1987 roku. Stawia się tam Jean Varraud, jeden z trenerów AS Cannes, który obserwując jego grę zdaje sobie sprawę iż odkrył przyszłą gwiazdę. Ostatecznie młody piłkarz otrzymuje propozycje przenosin do nowego klubu po meczu z Saint-Raphael w styczniu 1987 roku. W pierwszej lidze debiutuje 20 maja 1989 przeciwko FC Nantes, w którym grają Burruchaga – aktualny mistrz świata, czy przyszli koledzy Zidane'a z reprezentacji: Didier Deschamps i Marcel Desailly. Klub kończy ten sezon na 12. pozycji. Sezon 1989/90 dla Zizou oraz klubu nie jest udany. Francuz gra niewiele, a zespół zajmuje ostatecznie 11. lokatę w tabeli. Nadchodzi sezon 1990/91 i pierwsze trafienie Zidane'a. Grający już często i udanie Yazid, strzela bramkę 10 lutego 1991 roku przeciwko Nantes. Gol tym dla niego ważniejszy, gdyż na ten mecz zaprosił swą przyszłą żonę Veronique Lentisco. Cannes kończy sezon na miejscu czwartym, dającym grę w Pucharze UEFA. Jednak okres 1991/92 nie jest już dla nich tak udany. Odpadają w drugiej rundzie europejskiego pucharu, a w lidze zajmują przedostatnie miejsce, co oznacza spadek do drugiej ligi. Zinedine strzela 5 bramek, ale jego gra jest krytykowana, mimo iż wybija się ponad resztę zespołu.

Bordeaux furtką do gigantów futbolu

W połowie sezonu 1991/1992 miało spełnić się marzenie młodego piłkarza – Zinedine znalazł się w orbicie zainteresowania Olympique Marsylia. Jednak problemy prawne z wymianą Boksic – Zidane, a następnie niezdecydowanie Marsylczyków doprowadzają do fiaska transferu. Ostatecznie po zakończeniu rozgrywek nowym klubem Zizou staje się Girondins Bordeaux. Był to okres odbudowy klubu z południa Francji, który w latach 80. XX stulecia zdobył trzy razy mistrzostwo Francji oraz wygrał dwukrotnie puchar tego kraju. Późniejsze problemy finansowe spowodowały relegację zespołu do niższej klasy rozgrywkowej.

Zidane zostaje piłkarzem pierwszego składu i w pierwszym sezonie zdobywa 10 bramek dla nowego klubu. Bordeaux kończy sezon na 4. miejscu, co zapewnia mu start w Pucharze UEFA.
W czasie rozgrywek 92/93 zyskuje swój przydomek – Zizou. Kolejny rok klub kończy znów na 4. miejscu, a w europejskim pucharze dochodzi do 1/8 finału gdzie odpada z niemieckim Karlsruhe. Rok 1994 Zinedine zapamięta również z innego powodu – 28 maja bierze ślub z Veronique.

Zidane bleu

17 sierpnia 1994 roku, kolejna ważna data w życiu Francuza. Pierwszy występ w barwach swojej ojczyzny. Mecz z trybun obserwują: świeżo upieczona małżonka oraz matka piłkarza, który rozpoczyna spotkanie na ławce rezerwowych. Reprezentacja Francji przegrywa do przerwy z Czechami 0-2 na własnym boisku w... Bordeaux. Na murawę Zinedine wbiega w 63. minucie, z początku gra niepewnie, z czasem wchodzi w rytm meczu. Gdy do końca meczu pozostaje pięć minut, Zidane strzela bramkę lewą nogą na 1-2. Po chwili jest już 2-2, gdy po dośrodkowaniu z rzutu rożnego głową do siatki piłkę kieruje Zizou.

W Bordeaux nie wiedzie mu się już tak dobrze. Klub odpada z Pucharu UEFA w drugiej rundzie wyeliminowany przez GKS Katowice, w Pucharze Francji przegrywa w ćwierćfinale ze Strasburgiem, ligę kończy na 7. miejscu, dającym grę w Pucharze Intertoto. Dodatkowo podczas meczu 23. kolejki z Saint-Etienne Zizou zostaje uderzony przez Piotra Świerczewskiego w twarz i przez ponad dwa tygodnie musi chodzić w gorsecie ortopedycznym. Zidane strzela w rozgrywkach 7 bramek w 37 meczach.

Niepowodzenia w klubie osładza mu życie rodzinne. 24 marca 1995 roku rodzi mu się pierwsze dziecko. Syna nazywa Enzo na cześć swojego idola – Enzo Francescoliego.

Dzięki wielu transferom z i niewielu do klubu Bordeaux ma krótka ławkę rezerwowych, a w czasie sezonu dochodzi do wielu kontuzji. W efekcie rozgrywki ligowe 1995/96 zespół kończy na 16. miejscu z jednym zwycięstwem na koncie. Jednak o wiele lepiej sprawy mają się w europejskich pucharach. Po wygraniu Pucharu Intertoto, Girondins dociera do finału Pucharu UEFA przegranego z Bayernem Monachium 1-5 w dwumeczu. W pokonanym polu klub pozostawia AC Milan czy Slavię Praga. Tak kończy się jego kariera piłkarska we francuskich klubach.

Śladami Platiniego

Przed Euro 1996 rozgrywanym w Anglii Zidane ogłasza, iż porozumiał się z Juventusem Turyn. Po czterech latach gry w Girondins Bordeaux, zmienia klub. Na Mistrzostwa jedzie mimo wypadku samochodowego. Obolały Zizou nie gra w nich najlepiej, ale reprezentacja Francji odpada dopiero w półfinale po rzutach karnych z Czechami.

Zinedine dołącza do Juve, które w poprzednich dwóch sezonach zdobyło Puchar UEFA, a następnie  Puchar Europy. W tak silnym zespole zostaje wyznaczony na rozgrywającego. Przed sobą ma trio: Del Piero, Vieri, Boksić, a obok siebie Deschampsa i Contego. Początki są trudne, ale przełamanie następuje w odpowiednim momencie. Zidane strzela bramkę Interowi Mediolan, a Juventus wygrywa to spotkanie 2-0. Od tego momentu Zinedine'owi układa się tylko lepiej. Zdobywa pierwsze trofeum – Puchar Interkontynentalny. W meczu z River Plate gra przeciwko Enzo Francescoliemu. Następne trofeum to Superpuchar Europy, zdobyty przeciw PSG. Liga także pada łupem Starej Damy, a Zidane zdobywa 5 bramek. W Lidze Mistrzów wszystko idzie zgodnie z planem, lecz w finale Juve przegrywa z Borussią Dortmund, a Zizou znów ponosi porażkę z niemieckim klubem w finale europejskich pucharów.

Kolejny sezon Zidane rozpoczyna od zdobycia Superpucharu Włoch. Pod koniec roku 1997 Zidane plasuje się na 3. miejscu w plebiscycie France Football – Złota Piłka. Klub z Turynu znakomicie radzi sobie w lidze i znów zdobywa mistrzostwo. W Lidze Mistrzów Juve trzeci raz rzędu dochodzi do finału, który przegrywa z Realem Madryt. Tydzień przed finałem Zizou zyskuje nowego członka rodziny – rodzi mu się drugi syn, któremu rodzice nadają imię Luca. Jednak to nie koniec udanego roku Francuza.

Złota Francja, Złoty Zidane część 1

10 czerwca 1998 roku rozpoczyna się Mundial. Francuzi, jedni z faworytów, są jego organizatorami. Przez fazę grupową reprezentacja Francji przechodzi bez problemu. No... prawie bez problemu. Zidane ostro traktowany przez obrońców Arabii Saudyjskiej, nie wytrzymuje i, unikając wślizgu, przejeżdża korkami po plecach kapitana przeciwników. Otrzymuje za to czerwoną kartkę, a na jego osobę spada fala krytyki, zarówno ze strony dziennikarzy, jak i kolegów z drużyny. Konsekwencją otrzymanej kartki jest dwu-meczowe zawieszenie. Francuzi bez Zidane'a pokonują Paragwaj w 1/8 finału, ale dopiero po złotym golu w dogrywce. Kolejnym przeciwnikiem są Włochy. W meczu gra Zizou, ale o wszystkim decydują karne, w których górą okazują się być Les Bleus. Półfinał z Chorwacją mimo problemów poszedł po myśli Zinedine'a i spółki. Można było przygotowywać się do finału, w którym czekała Brazylia z fenomenalnymi Ronaldo, Carlosem czy Cafu. 12 lipca Zidane zapamięta do końca życia. Do tego meczu nie zdobył w turnieju bramki, a finale zdobywa dwie, obie głową. Wygrywa mistrzostwo dla Francji i staje się bohaterem narodowym. Mecz kończy się wynikiem 3-0. Piłkarz nie zostaje wybrany graczem turnieju, ale rok kończy ze Złotą Piłką.

Powrót do klubowej codzienności

Po sukcesie na mistrzostwach i zamieszaniu związanym ze zdobyciem Złotej Piłki, Zidane nie prezentuje wcześniejszej formy. Marcelo Lippi zapowiedział, że odejdzie po sezonie. Jednak odchodzi wcześniej, gdyż Juve w połowie sezonu plasuje się na 9. miejscu. Zastępuje go Carlo Ancelotti. Stara dama kończy sezon dopiero na 6. miejscu, a w Lidze Mistrzów odpada w półfinale z Manchesterem United. Zidane oskarżany o chęć odejścia wszystkiemu zaprzecza i zostaje w klubie na kolejny sezon. Juve gra lepiej niż rok wcześniej. Wszyscy przypisują to znakomitej formie Zidane'a. Mimo tego klub z Turynu w ostatniej kolejce traci mistrzostwo na rzecz Lazio Rzym. W Pucharze UEFA, do którego zespół awansował poprzez Puchar Intertoto, odpada już w 1/8 finału i kończy sezon bez trofeum.

Złota Francja, Złoty Zidane część 2

Na Euro 2000 w Holandii i Belgii, Francja jest głównym faworytem. W silnej grupie, z Holandia, Danią i Czechami, zajmują drugie miejsce po przegranej z tymi pierwszymi. Zizou nie strzela bramki, lecz jest podporą reprezentacji. W ¼ finału na Les Bleus czeka Hiszpania, która awansowała po dramatycznym meczu z Jugosławią (2 bramki w ostatnich minutach, końcowy wynik 4-3). Zidane strzela bramkę z wolnego, a mecz kończy się wynikiem 2-1, mimo karnego w ostatnich minutach dla Hiszpanów, którego nie wykorzystał Raul. Półfinał to mecz z Portugalią. Po regulaminowym czasie gry było 1-1 i o wszystkim miała zadecydować dogrywka. Trzy minuty przed jej końcem piłkę ręką w polu karnym zatrzymuje blond-włosy Xabier, do karnego podchodzi Zidane i zdobywa pewnie złotego gola. Reprezentacja Francji awansuje do finału, gdzie zmierzy się   z Włochami. W 55. minucie meczu na prowadzenie wychodzi Squadra Azzura i gdy wydaje się, że to piłkarze z Półwyspu apenińskiego zostaną mistrzami Europy, w ostatniej akcji meczu bramkę, dającą remis, zdobywa Wiltord. W dogrywce Trezeguet zdobywa Złotego Gola i Mistrzowie Świata zostają Mistrzami Europy.

Juventus – ostatni sezon

Zidane wraca do Turynu jako Mistrz Europy i przedłuża kontrakt z Juventusem do 2005 roku. Dementuje zarazem słowa Lorenzo Sanza, walczącego z Florentino Perezem o fotel prezesa Realu Madryt, jakoby dogadał się z nim w sprawie przejścia do stolicy Hiszpanii. W Juventusie jest liderem, a klubowi wiedzie się dobrze, ale do czasu. W Lidze Mistrzów otrzymuje czerwoną kartkę za uderzenie głową Kientza w meczu z Hamburgiem. Dodatkowo czerwoną kartkę dostaje także Davids i Stara Dama przegrywa ten mecz 1-3. Dwa tygodnie później, po przegranej z Panathinaikosem, Juve odpada z rozgrywek. Zidane został ukarany zawieszeniem na pięć meczy, a podczas wyjazdu na mecz w Atenach uczestniczy w bójce z kibicem, wszczętą przez Daniela Fonsecę. Zinedine traci prawie pewną Złotą Piłkę na korzyść Luisa Figo, który latem zmienił FC Barcelonę na Real Madryt. Mistrzostwo Włoch zdobywa Roma wyprzedzając Juventus Turyn o 2 punkty. Zizou podejmuje decyzję o zmianie otoczenia.

Galaktyczny transfer

Zidane ma już 29 lat i jeszcze kilka lat kariery przed sobą. Był zadowolony z gry w Juventusie, ale poczuł, że trzeba coś zmienić. Zawsze chciał grać w Hiszpanii, poza tym z tego kraju pochodziła jego żona. 10 lipca 2001 roku Zinedine staje się piłkarzem Realu Madryt. Florentino Perez zapłacił Turyńskiemu klubowi 76 milionów euro. Suma niesamowita, chciałoby się rzec galaktyczna, która nie zostanie pobita przez kolejne 8 lat. Francuz w Realu będzie grał z numerem 5, a prezes Królewskich stwierdza, że Zidane jest urodzony by grać w barwach Los Blancos. W kontekście tego transferu pojawia się anegdota, mówiąca o tym, że podczas gali UEFA w Monaco w sierpniu 2000 roku obaj panowie spotkali się przy jednym stoliku. Perez miał na kartce napisać Zidane'owi: „Czy chciałby pan grać w Realu Madryt?”, na co Francuz odpisał „Tak”.

Dostosowanie się do nowej sytuacji i nowych kolegów zajęło mu pół roku. Stał się ulubieńcem kibiców oraz trenera. W trakcie sezonu przypadało stulecie klubu, więc celem zespołu wygranie wszystkiego co się da, jednak ostatecznie się to nie udało. W finale Pucharu Króla Merengues przegrali z Deportivo, a w Lidze zajęli dopiero trzecie miejsce.

Galaktyczny strzał

Pozostał finał Ligi Mistrzów w Glasgow przeciwko Bayerowi Leverkusen. Okazja dla Zidane'a by się przełamać. Przegrał trzy finał europejski pucharów w tym dwa z niemieckimi klubami. Już na początku meczu bramkę zdobył Raul, lecz szybko wyrównał Lucio. Wynik meczu miał jednak zostać ustalony w pierwszej połowie. Roberto Carlos dośrodkowuje w pole karne, w którym do strzału składa się Zidane, strzela z woleja i zdobywa bramkę, bramkę, która przechodzi do historii piłki nożnej i przez wielu do dziś uznawana jest za najpiękniejszą w historii. Real za sprawą Zizou uczcił stulecie zdobyciem dziewiątego Pucharu Europy.

Zidane'a czekał Mundial w Korei i Japonii. Wcześnie jednak urodził mu się trzeci syn – Theo. Kilka dni przed mistrzostwami doznał kontuzji uda. Nie mógł zagrać w dwóch pierwszych meczach turnieju. Reprezentacja Francji przegrywa z Senegalem i remisuje z Urugwajem. Bez swojego lidera prezentuje się słabo i potrzebuje wygranej z Dania by wyjść z grupy. Zinedine wraca na ten mecz, lecz nie jest w stanie grać na sto procent. Francuzi przegrywają i wyjeżdżają z Azji już po trzech meczach.

Kolejne „białe” sezony

Po mistrzostwach Zidane zyskał nowego kolegę w klubie. Do Los Merengues dołączył Ronaldo. Król strzelców mundialu, były gracz Barcelony i Interu zawitał na Santiago Bernabeu za 45 milionów euro w ostatnich minutach okienka transferowego. Wygrany Superpuchar Europy przeciwko Feyenoordowi Rotterdam rozpoczyna sezon Królewskich. W lidze zespół radzi sobie dobrze, Zizou jest liderem środka pola. Pod koniec 2002 roku Blancos zdobywają Puchar Interkontynentalny, który jest drugim w karierze Francuza. Niestety w Lidze Mistrzów nie udaje się dojść do finału. W półfinale Real wygrywa 2-1 na swoim stadionie z Juventusem, ale przegrywa 1-3 na wyjeździe. Honorowego gola zdobywa Zidane. Mistrzostwo Hiszpanii zespół pieczętuje w ostatnim meczu. Zidane strzela jedną z bramek, przy innej ma asystę.

Półfinał Ligi Mistrzów, Mistrzostwo Hiszpanii, Superpuchar Europy, Puchar Kontynentalny to zbyt mało by zadowolić kierownictwo klubu. Zwolniony zostaje Vicente del Bosque. Do klubu trafia David Beckham, a wraz z nim Carlos Queiroz. Z klubu odchodzą także Fernando Hierro i Claude Makelele. To początek końca Los Galacticos.

Z początku nic nie wskazuje fiaska. Dobra gra w lidze, wygrany Superpuchar Hiszpanii, dojście do finału Pucharu Króla, niezła gra w Lidze Mistrzów. Wydaje się, że Zidane wraz z kolegami zawojują Europę. Francuz stanowi o sile zespołu. Wszystko zaczyna psuć się od finału Copa del Rey. Królewscy przegrywają go z Realem Saragossa. Przewaga w lidze zaczyna topnieć. Przychodzi porażka w ćwierćfinale Ligi Mistrzów z AS Monaco, a na koniec przegrane w pięciu ostatnich meczach sezonu i zajęcie 4. miejsca, które zmuszało piłkarzy do kwalifikowania się do Ligi Mistrzów. Zidane przyznaje po sezonie, że zawiniło tournée po Azji, przez które piłkarze nie byli przygotowani fizycznie do sezonu.

Pierwsze rozstanie z Les Bleus

Po niezwykle nieudanym sezonie w klubie, Zizou udaje się na Euro 2004. Francja będzie bronić tytułu. Atmosfera w reprezentacji nie jest tak dobra jak wcześniej. W pierwszym meczu Les Bleus grają z Anglią. Mecz ten okazuje się być meczem Zidane'a, jednak to Anglicy prowadzą do przerwy po golu Lamparda. W drugiej połowie rzutu karnego nie wykorzystuje Beckham, ale Anglicy nadal prowadzą. Gdy wydaje się, że Anglicy zgarną trzy punkty do akcji wkracza Zinedine. W ostatniej minucie spotkania wykonuje rzut wolny sprzed pola karnego i nie daje szans bramkarzowi Wyspiarzy. Chwilę później sędzia dyktuje rzut karny dla Francji, do którego podchodzi Zizou i zamienia go na bramkę. Można rzec sam wygrywa mecz. Następnie przychodzi remis z Chorwacją oraz wygrana ze Szwajcarią, a w ćwierćfinale czeka Grecja. Grający defensywnie Grecy pokonują Francuzów, by później zostać Mistrzami Europy. Dla Zizou kończy się kolejny nieudany turniej, po którym ogłasza zakończenie kariery reprezentacyjnej. Zidane jednak jeszcze do niej powróci.

Schyłek kariery

W kolejnym sezonie Real z Zidanem w składzie obserwował poczynania Barcelony w lidze i mimo zrywu w drugiej części sezonu zajął tylko drugie miejsce. W Pucharze Króla zespół odpadł w 1/8 finału z Realem Valladolid, a w Lidze Mistrzów rozpoczął serię klęsk w tej samej fazie. W sezonie 2005/2006 sytuacja się powtarza. Galaktyczni są cieniami samych siebie. Po porażce z Arsenalem w 1/8 Pucharu Europy do dymisji podaje się Florentino Perez. W Copa del Rey porażka po niesamowitej walce w półfinale z Realem Saragossa. Pierwszy mecz na wyjeździe Królewscy przegrali 1-6, by w rewanżu wygrać 4-0 i być o krok od awansu. Primera Division to znów wicemistrzostwo dwanaście punktów za Barceloną. Niepowodzenia osładzają narodziny kolejnego syna – Elyaza, który przyszedł na świat w drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia 2005 roku. Jeszcze przed końcem sezonu Zidane informuje o zakończeniu kariery po Mundialu 2006. Kibice zgotowali swojemu idolowi niesamowite pożegnanie, śpiewając dla niego hymn klubu, czy też wymachując plakatami i koszulkami z nr 5. Zizou powróci do Realu, w roli doradcy prezesa, w czasie drugiej prezesury Florentino Pereza.

Słodko-gorzki turniej – Niemcy 2006

W 2005 roku, gdy awans Trójkolorowych wisi na włosku, Zidane postanawia wrócić do reprezentacji. Jego powrót okazuje się zbawienny, Les Bleus mimo początkowych trudności kwalifikują się do Mundialu, który ma być rozegrany w Niemczech. W grupie Francuzom nie wiedzie się zbyt dobrze. Remis ze Szwajcaria, a następnie remis z Koreą Południową komplikuje ich sytuacje. Dodatkowo Zizou otrzymuje w obu spotkaniach po żółtej kartce i nie będzie mógł zagrać w meczu z Togo. Zespół bez Zidane'a pokonuje Togo i awansuje do 1/8 finału, gdzie ma zmierzyć się z Hiszpanią. W tym momencie turniej dla Zinedine'a rozpoczyna się na dobre. Bramkę pierwsi strzelają Hiszpanie, ale jeszcze w pierwszej połowie wyrównuje Ribery. Pod koniec drugiej części spotkania rzut wolny wykonuje Zidane, dośrodkowując do Viery. W doliczonym czasie gry sam podwyższa wynik na 3-1 i Francja awansuje dalej. W ćwierćfinale czeka na nią, uważana za najlepszą w historii, Brazylia. Mecz ten to popis technicznych umiejętności Zizou, z piłką robi co chce, a swoją wspaniała grę koronuje asystą z rzutu wolnego. Dośrodkowuje idealnie na głowę Thierry'ego Henry. Pokonując Canarinhos 1-0 Trójkolorowi awansują do półfinałów. Z powodu wielu żółtych kartek z Portugalią nie grają już tak odważnie, ale pokonują ją po bramce z rzutu karnego wykonywanego przez Zinedine'a. Pozostał już tylko finał, w którym czekali, jak przed sześcioma laty na Euro 2000, Włosi. Zidane już na początku meczu wykorzystuje jedenastkę. Strzela tak, że piłka odbija się od poprzeczki, spada za linią bramkową i wychodzi z bramki. Sędzia bramkę uznaję, mimo niezrozumiałych włoskich protestów. Jeszcze w pierwszej połowie Squadre Azzurra wyrównuje, a wynik utrzymuje się do końca regulaminowego czasu. Potrzebna jest dogrywka. Zbliża się sto dziewiąta minuta meczu, a na tablicy świetlnej w dalszym ciągu 1-1. Wtedy Zinedine uczynił coś, co przeszło do historii piłki nożnej. Zaczepiany przez Marco Materazziego, nie wytrzymał psychicznie. Uderzył Włocha głową w klatkę piersiową. Sędzia nie zauważył tego od razu. Dopiero po konsultacji z asystentem wyrzucił Francuza z boiska. Do końca spotkania wynik nie uległ zmianie, a w rzutach karnych reprezentanci Francji nie wytrzymali, zwiększonej jeszcze przez wybryk ich lidera, presji i przegrali 5-3. Zidane otrzymał tytuł piłkarza turnieju, lecz wszyscy będą pamiętać te mistrzostwa przez pryzmat jego zachowania w 109 minucie finału.

Swą wspaniała karierę zakończył w sposób najgorszy z możliwych, lecz nie zamazuje to jego niesamowitych osiągnięć w ciągu osiemnastu lat zawodowstwa. Wygrany Puchar Intertoto, Puchar Europy, Mistrzostwo Hiszpanii, dwa Mistrzostwa Włoch, dwa Superpuchary Europy i Hiszpanii,
jeden Włoch, Mistrzostwo Świata i Europy, a także wiele sukcesów juniorskich i indywidualnych. Był najlepszym piłkarzem ostatnich 20 lat i jednym z najlepszych w historii piłki nożnej i incydent z finału Mundialu roku 2006 tego nie zamaże.

Bibliografia:
•    „Zidane Był Bogiem, stał się człowiekiem” w przekładzie Magdaleny Leszczyńskiej, wyd. Jeden Świat, Warszawa 2008
•    Wikipedia, wersje: angielska, francuska