REALMADRYT.NET :: miejsce dla każdego madridisty

Fabio Cannavaro

• A
• A
• A

Fabio Cannavaro nie pochodził z zamożnej rodziny. Jego ojciec Pasquale był piłkarzem Giugliano i pracował jako urzędnik bankowy, zaś matka Gelsomina Costanzo była pokojówką. Ma młodszego brata – Paolo, również piłkarza, razem z którym występował w Parmie, oraz starszą siostrę Renatę, pracującą jako farmaceutka. W 1996 roku ożenił się z Danielą Arenoso, której  ojciec prowadził bar na stadionie Napoli, oni sami  poznali się w wieku 15 lat. Mają trójkę dzieci: synów Christiana i Andreę oraz córkę Martinę. Ich imiona wytatuował sobie na ciele.

Kariera klubowa:

SSC Napoli 1992-1995; 58 meczy; 1 bramka
Od małego Fabio związany był z piłką nożną. Jako ośmiolatek zaczynał w klubie z rodzinnego Neapolu – Bagnoli. Po trzech latach przeniósł się do SSC Napoli. Jego idolem jest Ciro Ferrara, którego spotkał jako piłkarz zarówno w Napoli jak i w latach późniejszych w Juventusie Turyn. Po raz pierwszy do kadry seniorskiej zespołu Napoli dołączył w wieku 18 lat w sezonie 1991/1992 jednak ani razu nie pojawił się wówczas na boiskach Seria A. Debiutu doczekał się w sezonie następnym, dokładnie 7 marca 1993 roku w Turynie w meczu przeciwko Juventusowi wygranym przez Napoli 4:3. W ciągu kolejnych dwóch sezonów Fabio był podstawowym graczem SSC Napoli łącznie rozgrywając w barwach rodzinnego (występuje tam również  jego młodszy brat Paolo) klubu 58 spotkań i strzelając jedną bramkę.

Parma F.C. 1995-2002; 212 meczy; 5 bramek
W lipcu 1995 roku  Fabio Cannavaro postanowił zmienić barwy klubowe przechodząc do FC Parmy gdzie po raz pierwszy spotkał się z Gianluigim Buffonem oraz Lilianem Thuramem. To właśnie w Parmie święcił swoje pierwsze tytuły i wyrobił sobie markę jednego z najlepszych stoperów na świecie. Zwycięstwo w Pucharze UEFA w roku 1999, dwukrotnie zdobyty Puchar Włoch w 1999 i 2002 oraz Superpuchar Włoch w 1999 w barwach Parmy to jedyne jego tryumfy na scenie ligi włoskiej.

Inter Mediolan 2002-2004; 50 meczy; 2 bramki
Po rozegraniu ponad dwustu spotkań w barwach Ducali stał się bohaterem najdroższego transferu w swojej karierze. W lipcu 2002 roku za kwotę 23 milionów euro trafił z Parmy do Interu Mediolan. Dla Nerazzurri rozegrał równo 50 spotkań zdobywając 2 bramki, jednak jako piłkarz klubu ze stolicy mody nie wzniósł żadnego klubowego trofeum i nie zaliczy tego okresu do udanych.


Juventus Turyn 2004-2006; 74 mecze; 6 bramek
W sierpniu 2004 roku przeniósł się do Juventusu Turyn gdzie trafił pod skrzydła Fabio Capello. Spotkał tu znów Buffona i Thurama razem z którymi stworzył jedną z najlepszych defensyw w Europie. Canna w Juventusie spędził dwa sezony jednak mimo iż Juve w sezonach 2004/2005 i 2005/2006 zajęło 1 miejsce w ligowej tabeli, to ujawniona afera korupcyjna nie dała mu cieszyć się z pierwszego mistrzostwa kraju. Owa afera rozprzestrzeniona na skale całego kraju tzw. afera Moggiego decyzją Wyroku Trybunału Sportowego pozbawiła Bianconerich mistrzostw i zdegradowała Juventus do Serie B.

Real Madryt 2006-2009; 94 mecze; 0 bramek
W skutek tej decyzji Cannavaro postanowił przenieść się wspólnie z trenerem Capello oraz Brazylijczykiem Emersonem na zasadzie transakcji łączonej do Realu Madryt. Na odchodne rzucił: „Trudno uwierzyć w to bym pozostał w Juventusie, nawet gdyby pozostał on w Serie A, nawet bez potrąconych 30 punktów” co na długo mocno zapadło w pamięci kibiców Juve, którzy nazwali go „zdrajcą”.
25 lipca 2006 roku w towarzystwie Alfredo Di Stefano oraz Peđi Mijatovicia został oficjalnie zaprezentowany jako nowy piłkarz Królewskich. Od nowego sezonu występował będzie w koszulce z numerem „5” po kończącym karierę legendarnym Zinedine Zidane. W latach 2006-2009 Cannavaro reprezentował klub w 94 meczach. W Królewskich barwach dwukrotnie zdobywał Mistrzostwo Hiszpanii (sezony 2006/2007 i 2007/2008) i raz sięgnął po Superpuchar (sezon 2007/2008).

Ostatni sezon w Realu był dla Włocha bezowocny. Na dodatek Real zwlekał z przedłużeniem umowy przez co Fabio zdecydował się odejść. 24 maja 2009 roku rozegrał swój ostatni mecz na Santiago Bernabeu. W 55 minucie „standing ovation” od kibiców Realu pożegnało schodzącego z boiska Grande Fabio. Królewscy przegrali wówczas z RCD Mallorca 1-3.
„To było ekscytujące. Po raz kolejny muszę powiedzieć !Grazie Mille! wszystkim madridistas. Dałem tutaj z siebie wszystko. Codziennie ciężko pracowałem, aby bronić tego herbu i tej koszulki. Byłem tutaj naprawdę szczęśliwy." – powiedział po meczu, targany emocjami ale jak zawsze z niezmiennym uśmiechem na twarzy.

Juventus Turyn 2009-2010; 27 meczy; 0 bramek
19 maja 2009 roku oficjalna strona Juventusu Turyn poinformowała, że po zakończeniu sezonu, a równocześnie po wygaśnięciu jego umowy Fabio Cannavaro opuści Real Madryt i powróci do Juve wiążąc się z nim rocznym kontraktem. Nie wszyscy Tifosi Bianconerich byli zadowoleni z tego faktu, wciąż mieli mu za złe sposób w jaki opuścił klub po karnej degradacji. Canna z własnej inicjatywy spotkał się z przedstawicielami kibiców by wyjaśnić im powody swojej decyzji sprzed 3 lat, ci zaś zaakceptowali jego powrót i obiecali nie wywieszać obraźliwych transparentów i nie skandować obelg pod jego adresem.

Afera dopingowa
W październiku 2010 roku zostały ujawnione wyniki badań antydopingowych przeprowadzonych na Cannavaro 29 sierpnia 2009 roku. Przyniosły one rezultat pozytywny, co oznaczało obecność niedozwolonych substancji w jego organizmie, konkretnie kortyzonu. Sam piłkarz tłumaczył się mówiąc, że musiał zażyć antyalergiczne lekarstwo zawierające kortyzon, gdyż po ukąszeniu przez osę pojawiło się zagrożenie życia. Fabio został zawieszony w obowiązkach piłkarza przez Włoski Komitet Olimpijski (CONI). Kilka dni później po przedstawieniu przez  sztab medyczny Juventusu dokumentacji medycznej w tej sprawie Canna został oczyszczony z zarzutu.

Al-Ahli Dubaj 2010-?
Drugi okres gry w Turynie trwał zaledwie jeden sezon, po którym Canna zdecydował się dorobić do emerytury w Zjednoczonych Emiratach Arabskich grając dla szejków z Al-Ahli Dubaj. Z klubem tym związał się dwuletnią umową.

Kariera reprezentacyjna:

Reprezentacja Włoch U-21 1993-1996; 21 meczy; 0 bramek
Fabio może się pochwalić sukcesami młodzieżowymi. Jeszcze jako zawodnik Napoli świętował Młodzieżowe Mistrzostwo Europy co powtórzył dwa lata później w roku 1996 już jako zawodnik Parmy. W tym samym roku reprezentował również Italię na Igrzyskach Olimpijskich w Atlancie jednak nie wyszli oni wówczas nawet z grupy.

Seniorska Reprezentacja Włoch 1997-2010; 136 meczy; 2 bramki
W seniorskiej reprezentacji Włoch Fabio Cannavaro zadebiutował będąc piłkarzem Parmy. Było to dokładnie 22 stycznia 1997 roku. Reprezentacja Włoch pokonała wtedy Irlandie Północną 2:0. W latach późniejszych Canna był podstawowym graczem squadra azzurra oraz jej kapitanem.

Dwukrotnie wystąpił na Mistrzostwach Europy w latach 2000 i 2004. Występy w roku 2008 uniemożliwiła mu kontuzja odniesiona tuż przed turniejem, jednak pozostał z zespołem na czas mistrzostw. Na Mistrzostwach Europy w roku 2000 rozgrywanych na boiskach w Holandii i Belgii wywalczył wicemistrzostwo Europy w finale po dogrywce przegrywając z Francją.

Wystąpił także na czterech mundialach (1998, 2002, 2006, 2010). W roku 2006 zdobył niewątpliwie najważniejsze trofeum drużynowe. Wspólnie z reprezentacją Włoch na mundialu w Niemczech Fabio wywalczył Mistrzostwo Świata w meczu finałowym tym razem pokonując Francję po rzutach karnych. Cannavaro rozgrywał wówczas swój 100 mecz w narodowych barwach. Po nieudanym mundialu w Republice Południowej Afryki w 2010 roku ogłosił zakończenie pięknej reprezentacyjnej kariery.

Sukcesy indywidualne:

Fabio Cannavaro odnosił nie tylko sukcesy drużynowe. Może się poszczycić również wieloma nagrodami indywidualnymi. Te najważniejsze przyszły po mundialu w Niemczech w 2006 roku. Został po nim okrzyknięty najlepszym obrońcą na świecie i ukoronowany:
•    Złota Piłka: 2006
•    Piłkarz Roku FIFA: 2006
•    Najlepszy piłkarz świata magazynu World Soccer: 2006
•    Najlepszy obrońca Mundialu: 2006
•    Najlepszy włoski piłkarz: 2006
•    Najlepszy włoski obrońca: 2006 oraz 2005